अलिबागमधील बारव / पुष्करिणी

आपल्या भारत वंशामध्ये ऐतिहासिक शहर म्हटले कि पुरातन मंदिरे आणि पुष्करिणी किंवा बारव हे त्याचा अविभाज्य घटक असतात. आत्ताच्या आधुनिक काळामध्ये ज्याप्रमाणे एखाद्या शहरासाठी पाण्याचे नियोजन केले जाते त्याच प्रमाणे पूर्वी सुद्धा पाण्याचे नियोजन केले जात असे. आणि त्याचाच भाग म्हणजे विहिरी, पुष्करिणी किंवा बारव होत. पुष्करिणी किंवा बारव ह्या जास्त करून एखाद्या मंदिराजवळ आढळून येतात. याचे संभाव्य कारण म्हणजे त्या मंदिराच्या बांधकामासाठी लागणारा दगड काढताना झालेला खड्डा, तसेच पवित्र जागेमध्ये जाताना हात पाय धुवून आतमध्ये जाण्यासाठी करण्यात आलेला पाणी साठा असे असावे. ह्याच पाण्याचा वापर नंतर रहिवाश्यांना करता यावा हा सुद्धा हेतू असावा. आणि पाणी कमी झाले कि त्यामध्ये उतरण्यासाठी सभोवताली बांधलेल्या पायऱ्या असतात. पूर्वीच्या काळी ह्याच पायऱ्यांचा वापर जनावरांना सुद्धा पाणी पिण्यासाठी होत असे.  बारावांमध्ये पावसाळ्यात पाण्याचा साठा होत असे तसेच मध्यभागी विहीरसदृश खोल भाग असे जेथे नर्सर्गिक पाण्याचे स्रोत सुद्धा असत. 

ऐतिहासिक अलिबाग सुद्धा ह्याला अपवाद नाही. अलिबाग परिसरामध्ये बऱ्याच प्रमाणात पुरातन देवालये आहेत, आणि तितक्याच प्रमाणात बारव सुद्धा आहेत. साधारणतः १५ च्या आसपास बारव अलिबाग परिसरामध्ये अजूनही आहेत, त्यांचाच घेतलेला हा आढावा,